dinsdag 30 augustus 2016

Hoe beginnen we er aan ?

Met het bericht aangaande mijn pelgrimstocht naar Rome de wereld in te sturen voel ik me een beetje zoals iemand die een onmogelijke belofte heeft gedaan  en die zich ineens realiseert dat er geen weg terug is. Maar, als je het voornemen hebt om zo een grote pelgrimstocht te willen ondernemen, deze dan nog eens wereldkond hebt gemaakt via de sociale media, dan staat de uitvoering van je plannen ineens in haar startblokken. Het bezorgt je wel ineens wat bezorgdheid, een beetje onrust en evenzeer de bedachtzaamheid voor het onbekende steekt weer de kop op.  Nochtans, het is voor mij de eerste keer niet.  En toch, al de vragen die je jezelf reeds eerder gesteld had overrompelen je opnieuw ... als dit ?, ... als dat ?, ... waar ?, ... hoe zus ?, ... hoe zo ? Hewel, die vragen zijn gekend maar de antwoorden zijn telkens anders. Vragen, die zowel herkenbaar als ontelbaar zijn. Het onzekere is alleszins een feit ! Rekenen op het toeval ? Goed, maar ondertussen heb je al wel geleerd en ondervonden dat toeval niet bestaat.
Ik vertrek, dat staat vast. Wat volgt: '' Hoe breng ik dit tot een goed einde ?''.  En juist daarom moet je goeie voorbereidselen treffen om de slaagkans optimaal te maken. Tegelijkertijd weet ik ook dat het een afweging wordt tussen 'We zien wel en wat komt dat komt' en 'be prepared'. Die balans wordt onderweg voor jou gemaakt.  
 
Met het beperkte aantal bronnen die ik tot mijner beschikking heb moest ik ergens een aanknopingspunt vinden om te kunnen beginnen met plannen. Met wat zoekwerk op het internet hoopte ik een opening te vinden waarna ik beetje per beetje op voort kon bouwen met de verschafte informatie. Informatie waarvan de bronnen grotendeels ook onderwerp uitmaken van m'n zoektocht. In tegenstelling tot de Santiago pelgrimstochten blijkt de informatie over de Via Francigena veel kariger te zijn. Er bestaat geen echt genootschap zoals dit voor Santiago de Compostela dat geruggesteund wordt door een enorm netwerk van pelgrimsverenigingen, sympathisanten, vriendenkringen en noem maar op. Althans, dit waren mijn bevindingen na wat oppervlakkig zoekwerk op het internet. Maar ik kan me vergissen.

En toch, wie zoekt die vindt. In de wateren van de website 'Vrienden van de Via Francigena in België' kon ik eindelijk mijn anker laten vallen en me een idee vormen van de etappes. Het is het begin. Stopplaats na stopplaats zal moeten onderzocht worden op toegankelijkheid, de weg er naartoe dient in kaart te worden gebracht, de moeilijkheidsgraad van elke etappe dient afgewogen in functie van afstand en het aantal hoogtemeters. Contactnummers checken enz enz. Een monnikenwerk maar ik zie het wel degelijk zitten.
Onderstaande kaart heb ik al op de kop getikt. Ik kan beginnen met plannen. Ik ben er nog niet volledig uit of ik nu vanuit Canterbury of van hier thuis vertrek. We zien nog wel. Die keuze zal nog wel vallen.


Maar ik heb nog alle tijd. Rome werd ook niet op één dag gebouwd. Uiteraard zal ik op tijd en stond lid worden van deze vereniging want zij kunnen voor de nodige formaliteiten zorgen.
Veel hulp en informatie zal ik ook van Hugo krijgen. Die heeft de Rometocht al op zijn palmares staan. Maar op deze kaart bouw ik voort. De sterren staan gunstig.